สวัสดีค่า

ไม่ได้มาอัพบล็อคนานมากค่ะ T^T

คิดว่าบล็อคนี้จะร้างแล้วซะอีก (ฮา)

 

 

ตอนนี้บีทมาฝึกงานที่ขอนแก่น ทำงานหนักมากเลยค่ะ 

ทำให้ไม่ค่อยมีเวลามาอัพเลย =..='' 

 

 

 

 

ไหนๆก็ไม่ค่อยได้โผล่หน้าเข้าเอ็กทีน

บีทของแปล Short story ของเรื่อง Seikaiichi hatsukoi นะคะ

 

เรื่องนี้เป็นมุมของโซราตะจัง น้องเหมียวของทาคาโนะซัก ไม่สิ ตอนนี้ต้องบอกว่าเป็นของโยโคซาวะซักมากกว่า

พอดีเห็นว่าน่ารักดีค่ะ แถมยังสั้นด้วย (เหตุผลจริงๆ?) เลยเอามาแปลให้อ่าน

 

 

 

 

 

 

ต้องขอบอกก่อนนะคะ ว่านี่เป็นครั้งแรกที่แปลนิยาย

การใช้ภาษา สำนวนอาจไม่ดี (+แปลไม่เข้าใจ?) 

สามารถติชมได้นะคะ ยินดีรับทุกคนติชมค่ะ > <

 

 

 

 

 

 

 

Title: Sorata no Baai

Series: Sekai-ichi Hatsukoi

Author/Circle: Nakamura Shungiku, Fujisaki Miyako

Rating: PG

English Translation : September Scanlation

Thai Translation : BeazZii@exteen

 

 

 

 

ผมชื่อโซราตะครับ เป็นแมวขนสั้นสีดำขาว จริงๆผมอยากจะผอมลงอีกซักนิด แต่กับข้าวอร่อยนี่ครับ ช่วยไม่ได้เนอะ

 

คนที่เก็บผมมาเลี้ยงคือเด็กผู้ชายที่ชื่อว่า ซากะ มาซามุเนะ อ๊ะ! ซากะเป็นนามสกุลเก่านะครับ เพราะเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นตอนนี้เลยใช้นามสกุล “ทาคาโนะ” แทนครับ

 

เค้าไม่เคยบอกเหตุผลที่ตั้งชื่อผมว่า “โซราตะ” แต่ผมก็ค่อนข้างชอบชื่อนี้นะครับ

 

 

ตั้งแต่วันนั้นมาก็เกิดเรื่องมากมาย และก่อนที่ผมจะรู้เรื่องนั้น ผมก็ได้เจ้าของคนใหม่ และตอนนี้ผมอยู่ภายใต้การดูแลของผู้ชายที่ชื่อว่า โยโคซาวะ ทาคาฟูมิ ครับ แวบแรกที่เห็นเค้าดูเป็นคนปากร้ายและน่ากลัวครับ แต่สำหรับผมแล้ว เค้าเป็นเจ้าของที่ใจดีมากๆเลย แถมยังเป็นคนปากแข็งและชอบด่วนสรุปอีกต่างหาก น่าหนักใจจริงๆเลยครับ อย่างเช่นถ้ามีอาหารที่ผมชอบ เค้าก็จะออกไปซื้อมากให้เต็มไปหมด (แต่บางครั้งผมก็อยากกินอย่างอื่นบ้างนะ) หรือถ้ามีของเล่นที่น่าสนุก เค้าก็จะซื้อของเล่นที่คล้ายๆกันมาให้เต็มอพาร์ทเม้นเลย (มีลูกบอลเต็มไปหมดเลยครับ เอาไม้ล่อแมวมาให้ผมเล่นบ้างซิครับ~)

 

แล้ววันต่อมา เค้าไปเห็นผมทำหน้ามุ่ยหลังจากกระโดดพลาดจนตกจากโต๊ะ เค้ากลับคิดว่าผมป่วย !

 

ไม่ว่าผมจะพยายามบอกว่าผมไม่เป็นไร บ้าจริง! เค้าไม่ยอมฟังผมเลย แล้วยังลากผมไปที่โรงพยาบาลสัตว์อีกต่างหาก เฮ้อ เป็นคนที่ขี้โวยวายจัง ….แต่ผมก็คิดว่านั้นเป็นข้อดีของเค้าเหมือนกันนะ

 

ต้องขอบคุณที่ผมโชคดีได้เจอสัตวแพทย์ ถึงผมจะไม่ชอบถูกฉีดยา แต่เวลาที่ถูกลูบขนเนี่ย รู้สึกดีจังนะ ~

 

และที่สำคัญ…. วันนั้นผมได้เจอฮิโยะด้วย

 

เวลาที่ผมจ้องมองฮิโยะ ผมก็ตกหลุมรักเธอเลยหล่ะ

 

ผมเคยตลกกับความคิดเรื่องรักแรกพบ แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามันเป็นไปได้จริงๆ

 

ผมไม่สามารถละสายตาจากเธอได้ ทั้งตอนที่เธอแนะนำตัวเองกับผม และตอนที่มือเล็กๆของเธอลูบขนผม มีความสุขจัง

 

ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณโยโคซาว่าจริงๆ ที่ทำให้ผมได้พบกับฮิโยะ  ทำให้ผมคิดว่าความขี้โวยวายของเขาก็ไม่ได้แย่เหมือนกัน

 

“โซระจัง! ขอโทษที่ให้รอนะจ๊ะ”

 

ฮิโยะกลับมาหาผมหลังจากที่เธอปิดสมุดและเก็บเข้าชั้นวางหนังสือเสร็จ

 

“เหมียว~”

 

“ฉันไปปิดไฟก่อนนะ โซระจัง ราตรีสวัสดิ์จ้า~”

 

ผมตามขึ้นไปบนฟูกและขดตัวเข้าใกล้ จากนั้นเราก็นอนหลับไป หัวใจดวงน้อยๆของผมเต้น ตึก-ตัก ให้กับความรักครั้งแรกของผม

 

THE END

 

 

PS. ไว้ว่างๆอีกจะลองแปล Yokozawa Takafumi Baai,Short story ดูนะคะ (จะมีใครอ่านมั้ยน๊อ?)